شبنم عشق

تو کيستي که من اين گونه بي تو بي تابم؟
شب از هجوم خيالت نمي برد خوابم .

تو چيستي که من از هر موج تبسم تو
بسان قايق  سرگشته روي گردابم!

تو در کدام سحر بر کدام اسب سپيد ؟
تو را کدام خدا؟
تو از کدام جهان ؟
تو در کدام کرانه,همره نسيم ؟
تو از کدام سبو ؟
من از کجا سر راه تو آمدم ناگاه !
چه کرد با دل من آن نگاه شيرين ,آه!
مدام پيش نگاهي ,مدام پيش نگاه!

کدام نشئه دويده است از تو در من ؟
که ذره هاي وجودم تو را که ميبينند ,
به رقص مي آيند,
سرود مي خوانند !
چه آرزوي محالي است زيستن با تو
مرا همين بگذارند يک سخن با تو :
به من بگو که مرا از دهان شير بگير!
به من بگو که برو در دهان شير بمير !
بگو برو جگر کوه قاف را بشکاف !
ستاره ها را از آسمان بيار به زير؟

ترا به هر چه تو گويي ,به دوستي سوگند
هر آنچه خواهي از من بخواه ,صبر مخواه...!!!

که صبر راه درازي به مرگ پيوسته است !
تو آرزوي بلندي و دست من کوتاه
تو دوردست اميدي و پاي من خسته است .
همه وجود تو مهر است و جان من محروم ...
چراغ چشم تو سبز است و راه من بسته است...!!!

(فريدون مشيري)

روز اول پیش خود گفتم, دیگرش هرگز نخواهم دید, روز دوم باز می گفتم, لیک با اندوه و با تردید, روز سوم هم گذشت باز اما, بر سر پیمان خود بودم, ظلمت زندان مرا می کشت, باز زندانبان خود بودم, آن من دیوانه ی عاصی, در درونم های و هوی میکرد, مشت بر دیوارها می کوفت, روزنی را جستجو می کرد, در درونم راه می پیمود, همچو روحی در شبستانی, بر درونم سایه می افکند, همچو ابری بر بیابانی, می شنیدم نیمه شب در خواب, های های گریه هایش را, در صدایم گوش می کردم, درد سیال صدایش را, شرمگین می خواندمش بر خویش, از چه رو بیهوده گریانی, در میان گریه می نالید, دوستش دارم نمی دانم, بانگ او آن بانگ لرزان بود, کز جهانی دور بر می خواست, لیک در من تا که می پیچید, مرده ای از گور بر می خواست, مرده ای کز پیکرش می ریخت عطر شورانگیز شب بوها,, قلب من در سینه می لرزید, مثل قلب بچه آهوها, در سیاهی پیش می آمد, جسمش از ذرات ظلمت بود, چون به من نزدیکتر می شد, ورطه ی تاریک لذت بود, می نشستم خسته در بستر, خیره در چشمان رویاها, زورق اندیشه ام آرام, می گذشت از مرز دنیاها, باز تصویری غبار آلود, زان شب کوچک شب میعاد, زان اطاق ساکت سرشار, از سعادتهای بی بنیاد, در سیاهی دستهای من, می شکفت از حس دستانش, شکل سر گردانی من بود, بوی غم می داد چشمانش, ریشه هامان در سیاهی ها, قلبهامان میوه های نور, یکدگر را سیر می کردیم, با بهار باغهای دور, می نشستم خسته در بستر, خیره در چشمان رویاها, زورق اندیشه ام آرام, می گذشت از مرز دنیاها, روزها رفتند و من دیگر, خود نمی دانم کدامینم, آن من سرسخت مغرورم, یا من مغلوب دیرینم؟ بگذرم گر از سر پیمان, می کشد این غم دگر بارم, می نشینم شاید او آید, عاقبت روزی به دیدارم.

(فروغ فرخزاد)

وای، باران؛
باران؛
شیشه پنجره را باران شست
از دل من اما،
چه کسی نقش تو را خواهد شست ؟