(1)
زينب در حالى كه سبدى چوبى در دست داشت، پيش برادرش حسين آمد. ظرف را مقابل برادرش گذاشت و خودش رو به روى برادر نشست. حسين سربلند كرد و نگاهى به زينب انداخت. نگاهش پر از تشكر و مهربانى بود. زينب به چشمان حسين چشم دوخت. چشمان حسين او را ياد حسن مى‏انداخت. دلش تنگ شد. به ياد حسن افتاد. نفس بلندى كشيد. بعد از شهادت حسن، انگار حسين از هميشه تنهاتر بود. اين روزها خيلى در فكر بود. زينب دوست داشت به حسين بگويد: «حسين جان، دلم را آتش نزن. كمى هم بخند. بخند تا به ياد همه روزهاى خوب بيفتم؛» اما نگفت. لبخندى زد. خواست از غصه‏هاى حسين بكاهد، گفت: حسين جان، سختى‏هاى تو بيش‏تر است يا سختى‏هاى حضرت آدم(ع)؟
حسين آهى كشيد، به تيرك چوبى تكيه داد و گفت: خواهر، حضرت آدم بعد از جدايى از حوّا تازه به وصال رسيد؛ اما من به شهادت مى‏رسم.
دل زينب شكست. نفسش به سختى بالا آمد. ظرف خرما را كمى جلو راند و گفت: حسين جان، سختى‏هاى تو بيش‏تر است يا سختى‏هاى ابراهيم خليل؟
حسين به چشمان خواهرش نگاه كرد. باز هم با ديدن چشمان سياه او به ياد مادرش فاطمه افتاد. گفت: خواهر، آتش براى ابراهيم گلستان شد؛ اما آتش جنگ براى من سوزان مى‏شود.
زينب دلش شكست و چين ديگرى به چين‏هاى پيشانى‏اش اضافه شد. گفت: برادر گُلم، مصيبت تو بزرگ‏تر است يا مصيبت حضرت زكريا؟حسين نگاهى به آسمان انداخت. آسمان وسيع و آبى بود. دلش باز شد. به زكريا فكر كرد كه بدنش را با ارّه دو نيم كردند. گفت: خواهر جان، بدن زكريا را دفن كردند؛ اما بدان مرا زير سُم اسبان مى‏اندازند.
چشمان زينب سياهى رفت. فكر كرد هوا سنگين شده و نفس كشيدن برايش مشكل است. ديگر طاقت نداشت بشنود؛ اما دوست داشت برادرش را آرام كند و دلدارى دهد. گفت: حضرت يحيى چه؟ مصيبت‏هاى او بيش‏تر و بزرگ‏تر بود يا مصيبت‏هاى شما؟
حسين سرش را زير انداخت. گفت: به يحيى ظلم كردند و سرش را مظلومانه بريدند؛ اما خانواده‏اش را اسير نكردند؛ ولى وقتى من شهيد شوم، خانواده‏ام را به اسيرى مى‏برند.
بغض در گلوى زينب شكست؛ اما دوست نداشت جلوى برادرش اشك بريزد. غصه‏هاى برادرش به اندازه كافى زياد بود. پرسيد: مصيبت ايوب چه؟
حسين آه بلندى كشيد. به ياد زخم‏هاى ايوب افتاد. زخم‏هايى كه در مدتى كوتاه خوب شدند. گفت: خواهر جان، زخم‏هاى ايوب خوب شدند؛ اما زخم‏هاى من تمام شدنى نيستند.
زينب هر كار كرد نتوانست جلوى خودش را بگيرد. قطره‏اى اشك از گوشه چشمش جوشيد و برزمين افتاد. حسين قطره اشك را ديد. چقدر اين اشك‏ها بوى غصه‏هاى مادرش فاطمه را مى‏دادند.

(2)
شب بود. ستاره‏ها، وصله‏هاى هزار ساله آسمان، سر بيرون آورده بودند و صحراى كربلا را زير نظر داشتند. همه جا آرام بود. زينب از خيمه بيرون آمد. باد گرم كربلا به صورتش خورد. اطراف را نگاه كرد. خيمه‏ها زنده بودند و مى‏تپيدند. از داخل هر خيمه صدايى مى‏آمد: صداى حرف زدن، صداى نماز و دعا، صداى گريه، صداى بگو بخند... .
زينب چشمه شد و به طرف خيمه حسين جريان پيدا كرد. هنوز به خيمه نرسيده بود كه صدايى شنيد. صداى زوزه شمشير. صداى برخورد شمشير با چيزى. سربرگرداند. سايه اى در بيابان، كمى دورتر از خيمه‏ها، شمشيرش را به اطراف مى‏چرخاند. زينب سايه را شناخت. بوى حسين را از همه جا مى‏شناخت. چشمه به طرف سايه جارى شد. حسين شمشيرش را حركت مى‏داد و خارها را از زمين مى‏كَند و پراكنده مى‏كرد. صداى پاى چشمه را شنيد. سربرگرداند. چشمه از هميشه زلال‏تر بود. دست از حركت كشيد. زينب پرسيد: حسين جان، چه مى‏كنى؟
و دوست داشت بگويد: حسين جان، عزيزم، به خيمه‏ات برو استراحت كن؛ خسته‏اى، تشنه‏اى، فردا بايد شمشير بزنى، فردا بايد صحرا را از هواى شجاعتت پر كنى. چيزى نگفت و منتظر جواب ماند. حسين نگاه كرد به چروك‏هاى پيشانى زينب، به موهاى سپيد زينب كه از زير معجر بيرون زده و شب را سپيد كرده بودند. گفت: فردا بچه‏هاى من بايد با پاى برهنه روى اين خارها راه بروند.
زينب دلش فشرده شد و چشمه از جريان ايستاد. زينب تمام تاريخ را به فردا فكر كرده بود؛ به عاشورا. چشمه به اشك نشست. براى صدمين بار. براى هزارمين بار درتاريخِ زندگى‏اش. همه‏اش به خاطر فردا. به صورت پير و دردمند حسين نگاه كرد؛ به موهاى سپيد صورتش، به بازوان ستبرش كه پناهگاه زندگى بودند، به دست‏هاى مقاومش كه سايبان زندگى بودند، به چشم‏هاى درشتش كه چراغ زندگى بودند، به لب‏هاى خشكيده‏اش كه بوى بوسه‏هاى پيامبر مى‏دادند، بوى تشنگى مى‏دادند. حسين اشك‏هاى زينب را ديد. سر به زير انداخت. طاقت ديدن گريه او را نداشت. گفت: تو قافله سالار من هستى. مواظب باش جلوى دشمن گريه نكنى. نگذار بچه‏هاى من سيلى بخورند. تازيانه بخورند. فردا تو را به كوفه و شام خواهند برد.
صداى شمشير خارها را پراكند. چشمه از درد به خودش پيچيد. دريا توفانى شد.

س.حسینی ، مجله پرسمان،شماره۶،اسفند۸۱